من( و والیبال)

این روزا که کامپیوتر ندارم، که حالی واسه هیچی ندارم، که نمیشه درس بخونم نمی تونم حرف بزنم ...

ذهنم شلوغ و به هم ریخته س. انگار که یه چمدون پر از تیکه های سه سانتی کاموا ریختن جلوم.

رنگ و وارنگ.

از جنس های جورواجور.

یه عالمه تیکه ی کوچولوی بی سروته...